بازگشت

منبع انرژی برای تولید گفتار

یک سخنگو می تواند برای زمانی کاملا طولانی و به صورت جریان ممتد، صداهای گفتاری تولید کند و به این ترتیب روشن است که انرژی لازم برای تولید گفتار، مانند انرژی به ارتعاش درآورنده های دیاپازونی برای لحظه ای کوتاه تولید نمی شود. مکانیسم دستگاه تنفسی شامل شش ها، عضلات سینه و شکم، انرژی لازم برای تولید گفتار را فراهم می سازند.

هنگامی که سخن نمی گوییم، تنفس به عنوان عملی منظم، شامل به درون دادن هوا و خارج کردن آن به تعداد پانزده بار در دقیقه ادامه می یابد. البته تعداد دفعات عمل تنفسی در دقیقه بستگی به درجه فعالیت فیزیکی ما دارد. در تنفس آرام، زمان دم و بازدم در هر دور تنفسی تقریبا برابر است. بنابراین اگر یک دور تنفسی ۴ ثانیه طول بکشد، ۲ ثانیه آن برای عمل دم و ۲ ثانیه دیگر صرف عمل بازدم خواهد شد، در تولید گفتار اغلب از هوای بازدم برای تولید انرژی استفاده می شود و الگوی برابر زمانی، برای عمل دم و بازدم تغییر می کند، به طوری که هوای دم زمان بسیار کوتاهی را اشغال می کند و عمل بازدم زمان خیلی بیشتری را به خود اختصاص می دهد که در موارد استثنایی می تواند به ۱۰ الی ۱۵ ثانیه برسد. جریان هوایی که از شش ها خارج می شود، نیروی لازم برای صداهای گفتاری را فراهم می آورد، همانطور که انرژی لازم برای تولید صداهای موسیقی در سازهای بادی از همین منبع تولید می شود.

در هر دو مورد گفتار و موسیقی، برای تولید صدا جریان مستمر انرژی که در یک جهت حرکت دارد، باید به حرکات جلو و عقب یا به عبارت دیگر به نوسان ها بدل شود، که این حرکت ابتدا دستگاه های ارتعاشی جامد و سپس ذرات هوا را به حرکت درمی آورد.

مکانیسم این جریان در سازهای بادی چوبی، قطعه دهانی یا زبانه و در سایر سازهای بادی مانند نی، لب های نوازنده است که به عنوان دستگاه ارتعاشی جامد عمل می کند. برای تولید گفتر حنجره نقش این دستگاه ارتعاشی جامد را به عهده دارد که در آن تارهای صوتی تقریبا ماننند لب های نوازنده نی عمل می کنند.

منبع: جزوه فیزیک صوت، مهنندس جعفری