بازگشت

نقش گوش میانی در شنوایی

گوش میانی

این بخش از گوش شامل سه استخوانچه کوچک به نام های: چکشی، سندانی و رکابی می باشد. این استخوانچه ها فوق العاده کوچک هستند ولی نقش اساسی در شنوایی دارند.

این استخوانچه ها نیروی وارد بر پرده صماخ را از طریق دریچه بیضی به گوش داخلی منتقل می کنند.

چون این استخوانچه ها یک سیستم اهرمی با مزیت مکانیکی حدود 2 تشکیل می دهند، نیرویی که به دریچه بیضی وارد می شود توسط این استخوانچه ها دو برابر می گردد.

مطابق شکل این اهرم اهرمی است که نیروی مقاوم در مابین نیروی محرک و تکیه گاه قرار گرفته است.

مطابق تعریف مزیت مکانیکی عبارتست از:

بازوی مقاوم/بازوی محرک = نیروی محرک/نیروی مقاوم = مزیت مکانیکی

چون مساحت دریچه بیضی یک بیستم مساحت پرده صماخ است، از این رو فشاری که در گوش داخلی پر از مایع است، تولید می شود تقریبا 40 برابر فشاری است که صوت بر پرده صماخ وارد می کند.

یعنی گوش میانی فشار وارد بر پرده صماخ را 40 برابر افزایش داده و به دریچه بیضی می رساند.

این امر سیستم گوش را قادر می سازد که اصوات با شدت بسیار پایین را تشخیص دهد. گوش میانی همچنین در مقابل آسیب های حاصل از صداهای خیلی شدید گوش را محافظت می کند. عضلاتی که این سه استخوانچه ا نگه می دارند و آن ها را به یکدیگر وصل می کنند، هنگام تحریک بر اثر امواج صوتی خیلی شدید، منقبض می شوند و نیروی منتقل شده به دریچه بیضی را در حدود 30 برابر کاهش می دهند.

زمان واخنش برای این ساز و کار دفاعی حداقل 15 میلی ثانیه است. بنابراین نمی تواند در مقابل افزایش ناگهانی در شدت صوت، مانند صدای ناشی از شلیک توپ از گوش محافظت کند.

شیپور یا مجرای استاش ساختار حفاظتی دیگری در گوش میانی است. این مجرا امکان برابر شدن فشار هوا در گوش میانی را با فشار جو فراهم می آورد و از تغییرات زیاد فشار در دو طرف پرده صماخ مانند اختلاف فشاری که بر اثر تغییر ارتفاع پرواز هواپیما پیش می آید، جلوگیری می کند.

شیپور استاش معمولا بسته است. اما فعالیت های جویدن و خمیازه کشیدن می توانند آن را باز کنند و گاهی بر اثر عبور هوا از درون آن، یک صدای بخصوصی تولید می شود.

منبع: جزوه فیزیک صوت، مهندس جعفری